Jaki podatek od spadku? -

Dziedziczenie majątku po bliskiej osobie jest zawsze emocjonalnym przeżyciem, ale wiąże się również z pewnymi obowiązkami prawnymi i finansowymi. Jednym z kluczowych aspektów, o którym należy pamiętać, jest podatek od spadku. W Polsce ustawa o podatku od spadków i darowizn reguluje zasady opodatkowania nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych tytułem dziedziczenia. Zrozumienie tych zasad jest niezbędne, aby uniknąć nieporozumień i ewentualnych sankcji ze strony organów skarbowych. Prawo nakłada na spadkobierców obowiązek zgłoszenia nabycia spadku do właściwego urzędu skarbowego w określonym terminie, a następnie uiszczenia należnego podatku, jeśli majątek przekracza określone kwoty wolne.

Decydujące znaczenie dla ustalenia wysokości podatku ma stopień pokrewieństwa między spadkodawcą a spadkobiercą. Ustawa wyróżnia trzy grupy podatkowe, które determinują zarówno stawki podatkowe, jak i kwoty wolne od podatku. Im bliższy stopień pokrewieństwa, tym korzystniejsze warunki podatkowe. Warto zaznaczyć, że zasady te dotyczą nie tylko spadków, ale również darowizn, które są traktowane podobnie pod względem podatkowym. Ignorowanie tych przepisów może prowadzić do naliczenia odsetek karnych oraz innych konsekwencji prawnych, dlatego dokładne zapoznanie się z obowiązującymi regulacjami jest kluczowe dla każdego, kto znalazł się w sytuacji dziedziczenia.

Podstawę opodatkowania stanowi wartość rynkowa rzeczy i praw majątkowych, którą należy określić na dzień przyjęcia spadku lub wykonania polecenia testamentowego. Wartość tę ustala się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich stanu i stopnia zużycia. W przypadku nieruchomości, wartość ustalana jest zazwyczaj na podstawie aktu notarialnego lub wyceny rzeczoznawcy majątkowego. Dokładne ustalenie wartości spadku jest kluczowe dla prawidłowego obliczenia należnego podatku.

Kto i kiedy musi zapłacić podatek od otrzymanego spadku

Obowiązek zapłaty podatku od spadku spoczywa na każdym, kto nabył własność rzeczy lub praw majątkowych w drodze dziedziczenia. Dotyczy to zarówno spadkobierców ustawowych, jak i testamentowych. Kluczowym momentem, od którego biegną terminy i powstaje obowiązek podatkowy, jest przyjęcie spadku. Przyjęcie spadku może nastąpić poprzez złożenie oświadczenia przed sądem lub notariuszem, albo przez zachowanie polegające na przyjmowaniu praw i obowiązków spadkowych, co jest tzw. przyjęciem w sposób dorozumiany. Niezależnie od formy przyjęcia, spadkobierca ma obowiązek zgłoszenia tego faktu do właściwego urzędu skarbowego.

Zgłoszenie nabycia spadku do urzędu skarbowego należy dokonać w terminie sześciu miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego, czyli od dnia uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowania przez sąd testamentu. W przypadku gdy spadkobierca nie dokona zgłoszenia w ustawowym terminie, urząd skarbowy może wszcząć postępowanie w sprawie ustalenia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego. Należy pamiętać, że niedopełnienie tego obowiązku może skutkować naliczeniem dodatkowych sankcji.

Warto podkreślić, że istnieją pewne sytuacje, w których podatek od spadku nie będzie należny. Po pierwsze, dotyczy to spadków nabytych przez osoby zaliczane do tzw. grupy zerowej, czyli najbliższą rodzinę: małżonka, zstępnych (dzieci, wnuki), wstępnych (rodzice, dziadkowie), rodzeństwo, pasierba, ojczyma i macochę. Osoby te są zwolnione z podatku pod warunkiem zgłoszenia nabycia spadku do urzędu skarbowego w ciągu sześciu miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowania testamentu. Brak zgłoszenia w terminie powoduje utratę tego zwolnienia.

Grupy podatkowe i kwoty wolne od podatku od spadku

Ustawa o podatku od spadków i darowizn jasno określa podział spadkobierców na trzy grupy podatkowe, które mają fundamentalne znaczenie dla ustalenia wysokości należnego podatku. Każda z tych grup charakteryzuje się odmiennym zakresem zwolnień podatkowych oraz innymi stawkami procentowymi, stosowanymi do wartości nabytego spadku. Zrozumienie, do której grupy należy spadkobierca, jest kluczowe dla prawidłowego obliczenia zobowiązania podatkowego i uniknięcia błędów w deklaracji podatkowej składanej do urzędu skarbowego.

Do pierwszej grupy podatkowej zaliczają się osoby najbliższe spadkodawcy, w tym małżonek, zstępni (dzieci, wnuki, prawnuki), wstępni (rodzice, dziadkowie, pradziadkowie), rodzeństwo, pasierb, ojczym oraz macocha. Te osoby, pod warunkiem zgłoszenia nabycia spadku w ustawowym terminie sześciu miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowania testamentu, są całkowicie zwolnione z podatku od spadku. Zwolnienie to jest bezwarunkowe, niezależnie od wartości nabytego majątku. Jest to znaczące ułatwienie dla najbliższej rodziny, mające na celu wsparcie w trudnych chwilach po stracie bliskiej osoby.

Druga grupa podatkowa obejmuje dalszych krewnych, takich jak zstępni rodzeństwa (np. siostrzeniec, bratanek), rodzeństwo rodziców (wuj, ciotka) oraz zstępnych tych osób (np. kuzyn, kuzynka). Dla tej grupy przewidziane są kwoty wolne od podatku, które są niższe niż dla grupy zerowej. Wartość spadku do kwoty 11 739 zł jest wolna od podatku. Nadwyżka ponad tę kwotę podlega opodatkowaniu według stawek 7% lub 9%, w zależności od wartości spadku. W przypadku dziedziczenia przez osoby z drugiej grupy, konieczne jest dokładne obliczenie wartości spadku i ustalenie, czy przekracza ona próg wolny od podatku.

Pierwsza grupa podatkowa: małżonek, zstępni, wstępni, rodzeństwo, pasierb, ojczym, macocha. Zwolnienie całkowite po zgłoszeniu w terminie.
Druga grupa podatkowa: zstępni rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępni tych osób. Kwota wolna od podatku: 11 739 zł.
Trzecia grupa podatkowa: pozostałe osoby. Kwota wolna od podatku: 5 308 zł.

Trzecią grupę podatkową tworzą wszystkie pozostałe osoby, które nie należą do pierwszej ani drugiej grupy. Obejmuje ona osoby niespokrewnione ze spadkodawcą, przyjaciół, czy też dalszych krewnych, którzy nie spełniają kryteriów przynależności do poprzednich grup. Dla tej grupy kwota wolna od podatku jest najniższa i wynosi 5 308 zł. Wartość spadku przekraczająca tę kwotę podlega opodatkowaniu według stawek 12% lub 20%. Należy zatem dokładnie ustalić wartość wszystkich składników spadku, aby prawidłowo obliczyć należny podatek.

Jak obliczyć należny podatek od spadku krok po kroku

Poprawne obliczenie podatku od spadku wymaga systematycznego podejścia i dokładnego zebrania wszystkich niezbędnych danych. Proces ten można podzielić na kilka kluczowych etapów, które pomogą spadkobiercy przejść przez całą procedurę bez błędów. Pierwszym i fundamentalnym krokiem jest ustalenie, do której grupy podatkowej należy spadkobierca, ponieważ od tego zależą zarówno kwoty wolne, jak i stawki podatkowe. Należy pamiętać o stopniu pokrewieństwa ze spadkodawcą, który jest podstawą do zakwalifikowania do odpowiedniej grupy zgodnie z przepisami ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Następnie, kluczowe jest dokładne określenie wartości rynkowej wszystkich składników spadku. Obejmuje to nie tylko nieruchomości, takie jak mieszkania, domy czy działki, ale również ruchomości, takie jak samochody, biżuteria, dzieła sztuki, a także prawa majątkowe, na przykład akcje, udziały w spółkach czy wierzytelności. Wartość należy ustalić na dzień powstania obowiązku podatkowego, czyli zazwyczaj na dzień uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. W przypadku wątpliwości co do wartości, zaleca się skorzystanie z pomocy rzeczoznawcy majątkowego, zwłaszcza przy wycenie nieruchomości czy przedmiotów o dużej wartości artystycznej lub kolekcjonerskiej.

Kolejnym etapem jest odjęcie od ustalonej wartości spadku kwoty wolnej od podatku, właściwej dla danej grupy podatkowej. Jak wspomniano wcześniej, dla pierwszej grupy podatkowej kwota wolna jest nieograniczona, pod warunkiem zgłoszenia nabycia spadku w terminie. Dla drugiej grupy wynosi ona 11 739 zł, a dla trzeciej 5 308 zł. Jeśli wartość spadku nie przekracza kwoty wolnej, podatek nie jest należny. W przypadku, gdy wartość spadku jest wyższa niż kwota wolna, nadwyżka stanowi podstawę opodatkowania. Należy zatem od wartości spadku odjąć kwotę wolną, otrzymując kwotę, od której obliczany będzie podatek.

Ustalenie grupy podatkowej na podstawie stopnia pokrewieństwa.
Określenie wartości rynkowej wszystkich nabytych rzeczy i praw majątkowych.
Odjęcie kwoty wolnej od podatku właściwej dla danej grupy.
Zastosowanie odpowiedniej stawki podatkowej do nadwyżki ponad kwotę wolną.
Wypełnienie i złożenie deklaracji SD-3 w urzędzie skarbowym.

Ostatnim krokiem jest zastosowanie odpowiedniej stawki podatkowej do kwoty podlegającej opodatkowaniu. Stawki te są zróżnicowane w zależności od grupy podatkowej i wartości spadku. Dla drugiej grupy podatkowej stawki wynoszą 7% od podstawy opodatkowania do kwoty 11 739 zł oraz 9% od nadwyżki ponad tę kwotę. W trzeciej grupie podatkowej stawki wynoszą 12% od podstawy opodatkowania do kwoty 5 308 zł oraz 20% od nadwyżki ponad tę kwotę. Po obliczeniu należnego podatku, należy wypełnić formularz SD-3 (zeznanie o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych) i złożyć go wraz z ewentualnymi załącznikami w terminie sześciu miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowania testamentu w urzędzie skarbowym właściwym ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy.

Czym jest OCP przewoźnika i jakie ma zastosowanie przy transporcie spadkowym

W kontekście transportu spadkowego, czyli przewozu mienia należącego do spadku, termin OCP przewoźnika nabiera szczególnego znaczenia. OCP to skrót od Odpowiedzialności Cywilnej Przewoźnika. Jest to ubezpieczenie, które chroni przewoźnika drogowego od odpowiedzialności za szkody powstałe w trakcie wykonywania usług transportowych. Ubezpieczenie to obejmuje ryzyko uszkodzenia, utraty lub zniszczenia przewożonych towarów, a także odpowiedzialność za szkody powstałe w wyniku opóźnienia w dostawie.

Dla kogoś, kto organizuje transport spadkowy, zrozumienie roli OCP przewoźnika jest kluczowe. W sytuacji, gdy decydujemy się na skorzystanie z usług profesjonalnej firmy transportowej do przewozu rzeczy spadkowych, upewnienie się, że przewoźnik posiada ważne ubezpieczenie OCP, daje nam dodatkową gwarancję bezpieczeństwa. W przypadku wystąpienia nieprzewidzianych zdarzeń losowych, takich jak wypadek drogowy, kradzież czy uszkodzenie mienia podczas załadunku lub rozładunku, ubezpieczenie OCP przewoźnika może pokryć poniesione straty. Bez takiego zabezpieczenia, w przypadku szkody, spadkobiercy mogliby napotkać trudności w dochodzeniu odszkodowania bezpośrednio od przewoźnika, zwłaszcza jeśli jego sytuacja finansowa nie pozwoliłaby na pokrycie pełnych kosztów rekompensaty.

Warto zwrócić uwagę na zakres ubezpieczenia OCP przewoźnika. Polisy te zazwyczaj pokrywają szkody do określonej kwoty, która jest zgodna z przepisami prawa przewozowego lub ustaleniami umownymi. Przed zawarciem umowy z przewoźnikiem, należy dokładnie zapoznać się z warunkami ubezpieczenia, w tym z sumą gwarancyjną, wyłączeniami odpowiedzialności oraz procedurą zgłaszania szkód. W przypadku transportu wartościowych przedmiotów spadkowych, warto rozważyć możliwość wykupienia dodatkowego ubezpieczenia cargo, które może rozszerzyć zakres ochrony ponad to, co oferuje standardowe OCP przewoźnika.

OCP przewoźnika to ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej przewoźnika.
Chroni przewoźnika przed roszczeniami o odszkodowanie za szkody powstałe w transporcie.
Jest kluczowe dla bezpieczeństwa transportu mienia spadkowego.
Zakres ubezpieczenia obejmuje uszkodzenie, utratę lub zniszczenie przewożonych przedmiotów.
Przed wyborem firmy transportowej należy sprawdzić posiadanie ważnego ubezpieczenia OCP i jego zakres.

Podczas organizacji transportu spadkowego, szczególnie jeśli obejmuje on przewóz dóbr o dużej wartości materialnej lub sentymentalnej, wybór przewoźnika z odpowiednim ubezpieczeniem OCP jest niezwykle ważny. Pozwala to na zminimalizowanie ryzyka finansowego w przypadku nieprzewidzianych zdarzeń. Warto również pamiętać, że w niektórych przypadkach, na przykład przy transporcie międzynarodowym, mogą obowiązywać inne przepisy i konwencje, takie jak Konwencja CMR, która również reguluje odpowiedzialność przewoźnika i wymogi dotyczące ubezpieczenia. Zawsze należy upewnić się, że wybrana firma transportowa działa zgodnie z obowiązującymi przepisami i posiada odpowiednie zabezpieczenia finansowe.

Darowizny a podatek od spadku jakie są podobieństwa i różnice

Chociaż podatek od spadku i podatek od darowizn są regulowane przez tę samą ustawę i mają wiele wspólnych cech, istnieją między nimi istotne różnice, które wpływają na sposób ich obliczania i stosowania. Zarówno dziedziczenie, jak i otrzymanie darowizny, stanowi nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych, co co do zasady podlega opodatkowaniu. Kluczową różnicą jest moment powstania obowiązku podatkowego oraz sposób określenia kręgu osób zwolnionych z podatku lub objętych korzystniejszymi warunkami.

Podobnie jak w przypadku spadku, w podatku od darowizn również obowiązuje podział na trzy grupy podatkowe, uzależnione od stopnia pokrewieństwa między darczyńcą a obdarowanym. Najbliższa rodzina, zaliczana do pierwszej grupy, jest zwolniona z podatku od darowizn pod warunkiem zgłoszenia darowizny do urzędu skarbowego w terminie sześciu miesięcy od dnia jej otrzymania. Dotyczy to małżonka, zstępnych, wstępnych, rodzeństwa, pasierba, ojczyma i macochy. Jest to istotne podobieństwo do zasad panujących w podatku od spadków, mające na celu ułatwienie przekazywania majątku w najbliższej rodzinie.

Jednakże, w przypadku darowizn, zwolnienie dla pierwszej grupy podatkowej jest warunkowe. Obdarowany musi aktywnie zgłosić fakt otrzymania darowizny do urzędu skarbowego w ściśle określonym terminie. Brak takiego zgłoszenia powoduje utratę zwolnienia i konieczność zapłaty podatku na zasadach ogólnych. W przypadku spadku, zwolnienie dla pierwszej grupy jest zazwyczaj bezwarunkowe, o ile nastąpiło zgłoszenie nabycia spadku. Należy więc pamiętać o tej kluczowej różnicy, aby uniknąć nieporozumień i ewentualnych konsekwencji podatkowych związanych z darowiznami.

Oba podatki reguluje ustawa o podatku od spadków i darowizn.
Podstawą opodatkowania jest wartość rynkowa nabytych rzeczy lub praw.
Obowiązuje podział na trzy grupy podatkowe, zależne od stopnia pokrewieństwa.
Pierwsza grupa jest zwolniona z podatku, pod warunkiem zgłoszenia.
Różnica polega na terminie i formie zgłoszenia dla pierwszej grupy podatkowej.

Kolejną istotną różnicą jest moment powstania obowiązku podatkowego. W przypadku spadku, obowiązek ten powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowania testamentu. Natomiast w przypadku darowizny, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania darowizny przez obdarowanego. Ta fundamentalna różnica wpływa na ustalenie podstawy opodatkowania oraz terminy, w których należy dokonać zgłoszenia i zapłacić podatek. Warto również zwrócić uwagę na fakt, że w przypadku darowizn, istnieje możliwość wykonania darowizny z poleceniem, co może wpłynąć na sposób obliczenia podatku. Kluczowe jest zatem dokładne zapoznanie się z przepisami dotyczącymi obu rodzajów nabycia majątku.

Ułatwienia i zwolnienia z podatku od spadku dla określonych grup

Polskie prawo przewiduje szereg ulg i zwolnień z podatku od spadku, mających na celu wsparcie dla określonych grup osób, które znajdują się w szczególnej sytuacji lub dziedziczą majątek o specyficznym charakterze. Celem tych rozwiązań jest nie tylko ułatwienie przejścia majątku między pokoleniami, ale także promowanie pewnych wartości społecznych i gospodarczych. Zrozumienie dostępnych udogodnień jest kluczowe dla spadkobierców, aby mogli oni skorzystać z przysługujących im praw i zminimalizować swoje obciążenia podatkowe.

Najbardziej znaczącym zwolnieniem jest wspomniane już zwolnienie dla najbliższej rodziny, czyli dla osób zaliczanych do pierwszej grupy podatkowej. Jak podkreślono wcześniej, małżonek, zstępni, wstępni, rodzeństwo, pasierb, ojczym i macocha są całkowicie zwolnieni z podatku pod warunkiem zgłoszenia nabycia spadku do urzędu skarbowego w ustawowym terminie sześciu miesięcy. Jest to kluczowy warunek, którego niedopełnienie skutkuje utratą tego zwolnienia. Dlatego tak ważne jest, aby niezwłocznie po uprawomocnieniu się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowaniu testamentu, złożyć odpowiednie zeznanie podatkowe.

Oprócz tego, istnieją również inne, mniej powszechne, ale równie istotne zwolnienia. Na przykład, zwolnieniem mogą być objęte niektóre rodzaje majątku, takie jak przedmioty nabyte w drodze spadku przez osoby, które spełniają określone kryteria dotyczące niepełnosprawności lub trudnej sytuacji życiowej. Prawo przewiduje również ulgi dla osób, które nabywają w drodze spadku gospodarstwo rolne, pod pewnymi warunkami dotyczącymi jego dalszego prowadzenia. Warto zapoznać się z aktualnymi przepisami, ponieważ tego typu ulgi mogą podlegać zmianom.

Zwolnienie dla najbliższej rodziny (grupa pierwsza) po zgłoszeniu w terminie.
Ulgi dla osób z niepełnosprawnościami w określonych sytuacjach.
Możliwość zwolnienia przy dziedziczeniu gospodarstwa rolnego.
Zwolnienie z tytułu nabycia nieruchomości mieszkalnej w określonych przypadkach.
Ważność zwolnień zależy od spełnienia szczegółowych warunków prawnych.

Kolejną ważną kategorią zwolnień jest zwolnienie z tytułu nabycia własności rzeczy ruchomych, które nie mają wartości artystycznej, kolekcjonerskiej ani historycznej. Dotyczy to codziennych przedmiotów, takich jak meble, sprzęt AGD czy ubrania. Wartość takich przedmiotów zazwyczaj nie jest uwzględniana przy obliczaniu podstawy opodatkowania, o ile nie przekracza ona pewnych, ustalonych przez prawo, limitów. Zawsze jednak należy dokładnie sprawdzić, jakie przedmioty podlegają zwolnieniu, a jakie nie, aby uniknąć błędów w deklaracji podatkowej. Dodatkowo, w niektórych przypadkach, możliwe jest skorzystanie z ulgi na sprzęt komputerowy lub inne przedmioty wykorzystywane w celach edukacyjnych lub zawodowych, jeśli zostały nabyte w drodze spadku.

Kiedy zgłosić nabycie spadku do urzędu skarbowego i jak to zrobić

Kluczowym obowiązkiem każdego spadkobiercy, który nabył spadek, jest jego zgłoszenie do właściwego urzędu skarbowego. Termin na dopełnienie tej formalności jest ściśle określony i wynosi sześć miesięcy od dnia, w którym decyzja sądu o stwierdzeniu nabycia spadku stała się prawomocna, lub od dnia zarejestrowania testamentu przez sąd. Niezachowanie tego terminu może skutkować utratą zwolnień podatkowych, a nawet naliczeniem dodatkowych sankcji, dlatego niezwykle ważne jest, aby pamiętać o tej formalności i dopełnić jej w odpowiednim czasie.

Właściwym urzędem skarbowym do złożenia zgłoszenia jest zazwyczaj ten, który obsługuje ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy. Oznacza to, że należy ustalić, gdzie spadkodawca miał swoje centrum życiowych interesów przed śmiercią. W przypadku wątpliwości, można skontaktować się z lokalnym urzędem skarbowym lub skorzystać z pomocy doradcy podatkowego, który pomoże ustalić właściwy organ podatkowy. Dokładne ustalenie właściwości miejscowej urzędu jest kluczowe dla prawidłowego przebiegu procedury zgłoszenia i uniknięcia potencjalnych problemów.

Samo zgłoszenie nabycia spadku odbywa się za pomocą formularza SD-3. Jest to oficjalny druk udostępniany przez Ministerstwo Finansów, który należy wypełnić w sposób kompletny i rzetelny. Formularz ten wymaga podania danych osobowych spadkobiercy oraz spadkodawcy, informacji o stosunku pokrewieństwa, a także szczegółowego wykazu wszystkich nabytych rzeczy i praw majątkowych wraz z ich wartością rynkową. Do formularza SD-3 często dołącza się również akt poświadczenia dziedziczenia lub postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, które stanowią podstawę do zgłoszenia. Warto również dołączyć dokumenty potwierdzające wartość poszczególnych składników spadku, takie jak wyceny rzeczoznawców czy akty notarialne.

Termin na zgłoszenie to 6 miesięcy od prawomocności postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowania testamentu.
Właściwy urząd skarbowy to ten, który obsługuje ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy.
Formularz zgłoszenia to SD-3, który należy wypełnić dokładnie i rzetelnie.
Do formularza należy dołączyć dokument potwierdzający nabycie spadku (np. postanowienie sądu).
Niewypełnienie obowiązku zgłoszenia może skutkować utratą zwolnień podatkowych.

Po wypełnieniu formularza SD-3 i zebraniu niezbędnych dokumentów, należy złożyć je w urzędzie skarbowym. Zgłoszenie można złożyć osobiście w biurze podawczym urzędu, wysłać pocztą listem poleconym (decyduje data stempla pocztowego) lub, w przypadku posiadania bezpiecznego podpisu elektronicznego, przesłać drogą elektroniczną. Po złożeniu zgłoszenia, urząd skarbowy może przeprowadzić postępowanie podatkowe w celu ustalenia wysokości należnego podatku. W tym celu może wezwać spadkobiercę do uzupełnienia informacji lub przedstawienia dodatkowych dowodów. W przypadku stwierdzenia obowiązku podatkowego, spadkobierca otrzyma decyzję ustalającą wysokość podatku do zapłaty.